The Miz - Biografia

Kliknij "Czytaj Więcej" aby przeczytać biografie Wrestlera WWE - 

Mike Mizanina, pseud. The Miza, którą przygotował Headliner..

Czytaj Więcej

Rey Mysterio - Biografia

Kliknij "Czytaj Więcej" aby przeczytać biografie Wrestlera

federacji WWE - Reya Mysterio.

Czytaj Więcej

Duane Gill ''Gillberg'' - Biografia

Wprowadzenie

Imię i nazwisko: Duane Gill

Pseudonim: Gillberg

Data i miejsce urodzenia: 10 lipca 1959, Glen Burnie- Maryland

Waga i wzrost: 103 kg, 183 cm

Wrestling Debiut: 1990

WWE/F Debiut: 1992

Amerykański wrestler najbardziej znany z WWF jako Gillberg-parodię ówczesnego rywala z WCW Goldberga. Podczas swojej kadencji w WWF został Light Heavy Championem posiadając ten tytuł przez 15 miesięcy.

Początki kariery

Gill zadebiutował na amerykańskiej scenie niezależnej w tag teamie wraz z Barrym Hardym o nazwie 

The Lords of Darkness. 2 sierpnia 1991 pokonali Dino Casanove i Ripa Sawyera i stali się pierwszymi mistrzami tag teamów w środkowo-wschodniej federacji wrestlingu. Panowie uczestniczyli w 2 z 3 40 osobowych Battle Royal.

World Wrestling Federation(1992-1994)

Drugi Battle Royal miał miejsce 2 miesiące później. The Lords stali się drugą wersją The Executionersów i wzięli udział w 40 osobowym Battle Royal wygranym przez Tatanke. Executionersi dołączyli do World

Wrestling Federation rywalizując na Monday Night Raw gdzie występowało także kilka innych Tag Teamów. Executionersi rozpadli się na początku 1994 roku, a Hardy opuścił federację 18 kwietnia. Gill

wtedy zaczął rywalizację pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem jako osoba ze wzmocnionym talentem, lecz niedługo po tym opuścił federację.

Powrót do WWF(1998-2000)

J.O.B Squad

W 1998 roku Gill powrócił do World Wrestling Federation na Survivor Series jako tajemniczy przeciwnik Mankinda. Vince McMahon pozornie ułatwił drogę Mankindowi to zwycięstwa w turnieju, którego stawką był WWF Championship. Kiedy tylko się pojawił był faworytem Vincea do zwycięstwa. Zanim Gill stworzył swój entrance, McMahon zbudował napięcie, poprzez ocenianie go jako wrestler ze streakiem wygranych/przegranych, których żaden inny wrestler nie mógł osiągnąć. Chociaż wszystko wskazywało, że przeciwnik Mankinda wygrał więcej niż przegrał w swojej karierze, to prawda jest taka, że Gill przegrał z Mankindem poprzez squash. Później dołączył do J.O.B Squadu wraz z Al Snowem, Scorpio i Bobem Hollym. W tym czasie Duane zakończył karierę Marca Mero kiedy to Mero wyzwał go na pojedynek.

Gillberg i Light Heavyweight Champion

17 listopada 1998r. Gill zdobył pas Light Heavyweight pokonując Christiana na RAW. Wkrótce potem Duane otrzymał gimmick parodiujący ówczesną gwiazdę WCW- Goldberga. Kiedy stał się Gillbergiem oryginalnym planem bookerów było zagwarantowanie mu 173 porażek parodiując 173 zwycięstwa Goldberga. Gill parodiował dosłownie wszystko mając taką samą piosenkę na wejście, materiały pirotechniczne, gesty rąk. Miał nawet taki sam strój i tatuaż. Hasło również miał podobne ponieważ Goldberg miał ''Who's Next?'' a Duane ''Who's First?''. Gill zaliczył debiut na Royal Rumble w 1999 ale natychmiast został wyeliminowany przez Edge.Jedyna wygrana Gilla miała miejsce 15 lutego 1999 roku podczas RAW is War, kiedy to pokonał Goldusta, dzięki pomocy byłego osobnika J.O.B Squadu, Blue Meani'ego, który za tamtych czasów feudował właśnie z Goldustem. Kiedy Gill dalej kręcił się z pasem, Light Heavyweight Championship, był po prostu zapomniany, miał niską wartość. Zawodnik rzadko kiedy bronił go w tv czy na house showach. Po opuszczeniu federacji na kilka miesięcy, Gill powrócił 13 lutego 2000 roku podczas Sunday Night Heat, gdzie odbył swój ostatni pojedynek. Jak się okazało przegrany, bowiem pokonał go debiutujący Essa Rios, który wygrał wtedy pas Gilla. Duane skończył panowanie po 15 miesiącach co czyni go najdłużej panującym mistrzem wagi pół ciężkiej.

Okazjonalne powroty

Kiedy Bill Goldberg przeszedł do WWE w 2003 roku jego pierwszym wrogiem był The Rock. 21 kwietnia Gillberg powrócił i  wraz z The Rockiem wyśmiewali się z Goldberga. Bill zaatakował ochroniarzy a Duane wraz Rockiem uciekli. Następny powrót zaliczył 10 grudnia 2007r. z okazji 15-lecia RAW. Wziął tam udział w 15 Man Battle Royal wraz z innymi byłymi zapaśnikami RAW. Został wyeliminowany jako pierwszy.

Osiągnięcia 

• Atlantic States Wrestling Alliance
  • ASWA Tag Team Championship (2 times) – with Agony^[7]

• East Coast Pro Wrestling
  • ECPW Tag Team Championship (1 time) – with Executioner #2^[8]

• Eastern Wrestling Federation
  • EWF Tag Team Championship (1 time) – with Agony^[7]

• Maryland Championship Wrestling
  • MCW Hall of Fame (Class of 2009)^[9]

• Mid-Eastern Wrestling Federation
  • MEWF Tag Team Championship (1 time) – with Agony^[10]

• NWA New Jersey
  • NWA New Jersey Junior Heavyweight Championship (1 time)^[11]

• Pro Wrestling Illustrated
  • PWI ranked him #120 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1999^[3]

• World Wrestling Alliance
  • WWA World Tag Team Championship (5 times) – with Barry Hardy (3) and Wayne Gill (2)^[3][7]

• World Wrestling Federation
  • WWF Light Heavyweight Championship (1 time)^[12]

• Other titles
  • ASWA Tag Team Championship (1 time) – with Wayne Gill^[3]

Czytaj Więcej

CM Punk - Biografia

Imię i Naziwsko : Phillip Jack Brooks

Data urodzenia : 28 Października 1978

Miasto : Chicago, Illinois

Wzrost : 183 cm

Waga : 97 kg

Trenerzy : Ace Steel, Kevin Quinn, Danny Dominion, OVW

Historia tytułów w WWE :

2x WWE Champion

3x World Heavyweight Champion

1x ECW Champion

1x World Tag Team Champion

1x Intercontinental Champion

1x OVW Heavyweight Champion

1x OVW Television Champion

1x OVW Southern Tag Team Champion( z Seth'em Skyfire)

Federacje niezależne:

1x ROH World Champion

2x ROH Tag Team Champion( z Colt'em Cabana)

5x IWA Mid-South Heavyweight Champion

2x IWA Mid-South Light Heavyweight Champion

1x IWC Heavyweight Champion

1x MAW Heavyweight Champion

1x NWA Cyberspace Tag Team Champion( z Julio Dinero)

1x NWA Revolution Heavyweight Champion

2x SDW Northern States Television Champion

1x SDW Northern States Light Heavyweight Champion

Wprowadzenie / Początki kariery

CM Punk urodził się w Lockport, Illinois, ale większość swego życia spędził w Chicago. Od najmłodszych lat interesował się wrestlingiem a jego ulubieńcem był Roddy Piper, kiedy to zobaczył jeden z odcinków Piper's Pit z udziałem Jimmy'ego Snuka. Jest znany z tego, że jego styl życia to Straight-Edge, czyli nie pije, nie pali i nie przyjmuje niedozwolonych leków. Ma na brzuchu tatuaż "Straight Edge" i "Drug Free" na dłoni a także "No Gimmicks Needed" na lewej ręce poświęcony Chris'owi Candido, który zmarł w 2005 roku. Jednym z powodów dlaczego postanowił żyć Straight-Edge jest to, że jego ojciec był alkoholikiem. Brooks ma dwie siostry i jednego brata. 

CM Punk był tak wielkim fanem wrestlingu, że w końcu założył ze swoim bratem Mike'm federację na podwórku, która nazywała się Lunatic Wrestling Federation. Po raz pierwszy Ring Name'u "CM Punk" użył, kiedy miał Tag Team z CM Venom'em o nazwie Chick Magnets. W przeciwieństwie do swoich przyjaciół, Phil chciał naprawdę zostać wrestlerem i widział w tym więcej niż tylko zabawę. Wkrótce opuścił swoją federację, zaczął się promować i dołączył do pobliskiej szkoły wrestlingu o nazwie "Steel Dominion", gdzie trenowany był przez Ace Steel'a, Danny'ego Dominion i Kevin'a Quinn. W ramach szkolenia, walczył w Steel Domain Wrestling w St. Paul, Minnesota. Tam szybko stał się wzorem do naśladowania a także zaprzyjaźnił się ze Scott'em Colton'em, znanym jako Colt Cabana z którym spędził większość początku swojej kariery. Następnie wraz z wcześniej wspomnianym Colt'em, Chuckee'm Smooth'em, Adam'em Pearce oraz ich managerem Dave'm Prazak utworzyli stajnie pod nazwą "Gold Bond Mafia".
Independent Wrestling Association : Mid South (2000 - 2005)
Na początku CM Punk zdecydował się dołączyć do IWA: Mid South, aby nabrać tam doświadczenia. Kiedy przybył do federacji miał feudy z takimi zawodnikami jak Colt Cabana czy Chris Hero, dzięki czemu dwukrotnie został IWA Mid-South Light Heavyweight Championem a następnie pięć razy wygrał pas Wagi Ciężkiej, pokonując takie gwiazdy jak : AJ Styles, Cabana a nawet Eddie Guerrero. Wkrótce feudował z Hero i zmierzył się z nim w trwającej 55 minut walce TLC oraz 93 minutowym Two out of Three Falls Match'u. Walki gwiazdy Straight Edge z Colt'em Cabaną doprowadziły go do promocji w Ring of Honor. Od lutego 2003 do Maja 2004 roku, Punk chciał walczyć dalej dla IWA, ponieważ twierdził, że był to protest przeciwko Ian'owi Rotten, który znęcał się nad Chris'em Hero. Ten jednak twierdził, że istnieją także inne powody. Ostatecznie Brooks powrócił do IWA na krótki okres jako wrestler i komentator. Występował tam do 2005 roku, gdyż wtedy podpisał kontrakt z World Wrestling Entertainment. Jego ostatni występ miał miejsce 2 Lipca, kiedy to stanął do walki z 60-minutowym limitem czasu a jego rywalem był Delirious.
Ring of Honor / Total Nonstop Action (2002 - 2004)
Początkowo Punk dołączył do Ring of Honor jako ulubienieć publiczności, ale szybko przeszedł Heel Turn, kiedy wplątał się w feud z Raven'em co doprowadziło do wielu walk bez dyskwalifkacji. Ich rywalizacja trwała przez większość 2003 roku i została uznana za jeden z najlepszych feudów w tym roku. W czasie ich konflitku, CM Punk wiele razy powtarzał, że jest człowiekiem Straight Edge a Raven to po prostu ojciec alkoholik. Ostatniecznie feud zakończył kończył się w Listopadzie, kiedy to Savior pokonał rywala w Steel Cage Match'u. W tym samym czasie CM Punk dołączył do NWA Total Nonstop Action(TNA), gdzie wraz z Julio Dinero dołączył do stajni Raven'a pod nazwą The Gathering. Brooks znalazł się na gali Ring of Honor  Second Anniversary Show, gdzie odniósł porażkę z AJ Styles'em w walce o Pure Championship a następnie dwukrotnie zdobył pasy Tag Team'owe z Colt'em Cabaną jako Second City Saints pokonując Briscoe Brothers. W październiku 2003 roku Straight Edge Superstar został zatrudniony jako pierwszy trener szkółki wrestlingowej Ring of Honor. Tuż przed show TNA w dniu 25 Lutego 2004 miała miejsce bójka w restauracji pomiędzy CM Punk'iem a Teddy'm Hart, gdyż ten drugi podczas występów w ROH wykonywał kilka niebezpiecznych akcji co mogło doprowadzić zawodników do kontuzji co doprowadziło do zwolnienia Hart'a z federacji. Wkrótce Punk wraz z Julio Dinero przestali pojawiać się na galach TNA, sam zawodnik w wywiadzie wspominał, że powodem dla którego nie pojawiał się na galach PPV było to, że zarząd zawiesił ich Storyline z Raven'em jako Heel'owski Tag-Team, nie mieli do nich planów i uważali, że niedobrze odgrywają role czarnych charakterów. Punk oficjalnie rozstał się z federacją w marcu 2004 po kontrowersji z Rob'em Feinstein, kiedy to zarząd TNA nie pozwolił mu na kontynuowanie kariery w ROH.Wkrótce Punk stanął w kwadratowym pierścieniu Ring of Honor przeciwko ówczesnemu World Champion'owi Samoa Joe w Three Match Series. Pierwsza walka odbyła się 12 Czerwca na World Title Classic w Dayton, Ohio a miała ona stypulację z 60-minutowym limitem czasu. Zwycięzcy nie poznaliśmy, gdyż ani Punk ani Joe nie dali rady się przypiąć. Drugi pojedynek zaplanowano na 04 Grudnia, jednak ze względu na to, że ROH World Champion miał walkę na Pro Wrestling ZERO-ONE ze Steve'm Corino został on przełożony na 16 Października w Chicago. Tam ponownie odbyła się walka z 60-minutowym limitem czasu i zakończyła się remisem, mecz otrzymał miano 5 Star od Dave'a Meltzer, był to pierwszy pojedynek, który otrzymał pięć gwiazdek na terenie Ameryki Północnej od czasu 1997 roku. Oprócz tego, DVD Joe vs Punk II było najlepiej sprzedającym się DVD. Wszystko zakończyło się 4 Grudnia 2004, kiedy to Samoa pokonał CM Punk'a na All-Star Extravaganza 2 w walce bez limitu. W czerwcu 2005 roku Phil zaakceptował kontrakt z World Wrestling Entertainment po Try-Out Match'u z Val Venis'em na Sunday Night Heat. Mimo tego, że przyjął ofertę zdołał jeszcze pokonać Austin'a Aries'a i wygrać ROH World Championship 18 Czerwca na Death Before Dishonor III. Tuż po meczu, Punk zaczął mówić, że odejdzie z tym pasem do WWE. Przez kilka następnych tygodni groził wszystkim fanom i zawodnikom w szatni Ring of Honor odejściem z Mistrzostwem. W dniu 12 Sierpnia w Dayton, Ohio CM Punk stracił ROH World Championship na rzecz James'a Gibson w walce Four Corner Elimination w której udział także wzieli Samoa Joe oraz Christopher Daniels. Ostatni pojedynek w federacji zaplanowano na galę  Punk: Final Chapter 13 Sierpnia ze swoim przyjacielem Colt'em Cabaną w Two out of three Falls Match'u. CM Punk przegrał walkę i po zakończeniu pojedynku wyraźnie się rozpłakał. Ostatni raz w RoH Brooks pojawił się na II Unscripted 11 Lutego 2006 i zastąpił Low-Ki, który opuścił federację tydzień przed galą. Punk wraz z Bryan'em Danielson'em pokonał Jimmy'ego Rave i Adam'a Pearce w Tag-Team Match'u.

World Wrestling Entertainment/ Ohio Valley Wrestling (2005 - 2006)
We wrześniu 2005 Straight Edge Superstar dołączył do Ohio Valley Wrestling(OVW), rozwojówki World Wrestling Entertainment. Zadebiutował 8 Września w Dark Match'u, gdzie wraz z Nigel'em McGuinness i Paul'em Burchill zostali pokonani przez Shade'a Deuce, Elijah Burke oraz Seth'a Skyfire. W dniu 26 Września wystąpił po raz pierwszy w telewizji OVW i doznał pęknięcia błony bębenkowej oraz złamania nosa przez Danny'ego Inferno. Pomimo urazu Savior dokończył swój mecz. 9 Listopada pokonał Ken'a Doane i stał się Television Championem co doprowadziło do feudu pomiędzy nim a Brent'em Albright, który już wcześniej chciał zdobyć to Mistrzostwo, lecz został uderzony krzesłem tak, że nie był w stanie stanąć do pojedynku z Ken'em. Zawodnicy spotkali się w kilku pojedynkach, podczas ostatniej walki ograniczonej czasowo nie wyłoniono zwycięzcy a Punk nie zgodził się na przedłużenie pojedynku i obronił pas. 4 Stycznia 2006 stracił pas Mistrzostwo na rzecz w walce Three Way Dance na rzecz Aaron'a Stevens, któremu pomógł wcześniej wyeliminownay Brooks. Feud był kontynuowany, kiedy to Albright żądał szacunku od Punk'a z którym wielokrotnie odniósł porażkę. Konflikt trwał jeszcze kilka tygodni, 1 Lutego Albright przeszedł Heel Turn w skutek czego Spirit Squad pokonał gwiazdę Straight Edge a sam Brooks został ulubieńcem fanów. 2 Kwietnia Phil pojawił się na Wrestlemanii 22 jako jeden z gangsterów podczas wejścia  na ring John'a Ceny. Po tym jak Matt Cappotelli oddał pas OVW Heavyweight z powodu guza mózgu, w lutym odbył się turniej na nowego Mistrza. Punk i Albright kontynuowali swój feud, w końcu 3 Maja Brooks pokonał go w Strap Match i został OVW Heavyweight Championem. Jako Mistrz, obronił pas z takimi zawodnikami jak : Shad Gaspard, Ken Kennedy, Johnny Jeter oraz Mike "The Miz" Mizanin. 28 Lipca Punk i Seth Skyfire zostali Mistrzami Tag-Team'owymi pokonując na House Show Shad'a i Neighborhoodie. Oba Tag Teamy dalej toczyli ze sobą feud, w ostatecznej walce Punk w Handicap match uległ przeciwnemu Tag teamowi, który wcześniej kontuzjował jego tag team partnera. CM Punk uczynił spore postępy i władze WWE podjeli decyzję o dołączeniu go do głównego rosteru. A wiec w swojej ostatniej walce w OVW CM Punk stracił pas Heavyweight na rzecz Chet Jet. 7 lutego oficjalnie CM Punk opuścił szeregi Ohio Valley Wrestling.
ECW (2006 - 2008)

W czerwcu 2006 roku, CM Punk zadebiutował w ECW. CM Punk był promowany jako Straigh Edge Savior. Nagrywane były nawet promo o nim. Straight Edge Warrior rozpoczął feud z Mike Knoxem, w który istotną rolę odgrywała Kelly Kelly. Brooks darzył Kelly uczuciem, co doprowadziło do ataku Knoxa, który uwarzał się za jej chłopaka. Punk pokonał Knoxa w ich pierwszej walce ( Kwalifikacja do Elimination Chamber ) . Na Survivor Series w drużynie z DX i HardyBoyz pokonał Rated-RKO, Knoxa, Johnyego Nitro i Gregory Helmsa. CM brał udział w Elimination Chamber match o pas ECW, ale został wyeliminowany jako pierwszy przez Roba Van Dama. Phill rozpoczał feud z Hardcore Holly, który zakończył serie singlowych walk CM Punka bez porażki nieczysto. Feud wygrał CM Punk pokonując rywala w ostatecznej walce. Następnie Brooks feudował z Mattem Strikerem. Phill zakwalifikował się do walki o walizkę Money in the bank na WM 23. W końcówce walki został stracony z drabiny przez Kena Kennedy'ego, który zdjął walizkę i został zwycięzcą. 10 kwietnia 2007 roku, CM Punk przeszedł Heel Turn. Dołączył on do stajni New Breed. Dwa tygodnie po dołączeniu do stajni Brooks zdradził ich atakując lidera grupy Elijah Burke, któremu wykonał GTS. Na Judgament Day CM Punk walczył z Burke i pokonał go w swojej pierwszej walce singlowej na PPV. Następnie nawiązał współpracę z Tommy Dreamer i Sandmanem, z którymi pokonał New Breed. Kiedy Bobby Lashley stracił pas na rzecz Chrisa Benoita, na Raw odbył się turniej, w którym wyłoniono nowego pretendenta do pasa ECW. Został nim CM Punk. Brooks miał zmierzyć się Chrisem na American Bash, lecz z powodu samobójstwa Chrisa (*), zmierzył się z Johnym Nitro ( John Morrison ). Johny pokonał CM Punka i zdobył pas ECW. Brooks otrzymał kolejną szansę na pas, lecz po raz kolejny ja zmarnował. Na tygodniówce odbyła się walkę pomiędzy Burke, Dreamerem i CM Punkiem, w którym wygrany otrzymał Title Shota na pas ECW. Po wykonaniu GTS, Phill odliczył rywala. Na kolejnej tygodniówce Brooks wykonał GTS na Nitro i zdobył po raz pierwszy w karierze pas ECW. W rewanżu na Summerslam na korzyść Johnyego Nitro pas ten stracił. No pierwszej tygodniówce po Summerslam, w walce ostatniej szansy o tytuł, Punk pokonał swojego pogromce z Summeslam i odzyskał tytuł. CM bronił pasa kolejne przeciwko Elijahowi Burke ( Inforgiven ), Big Daddy ( No Mercy ), The Mizowi ( Cyber Sunday ). Ponownie The Mizowi ( Tygodniówka ), The Mizowi i Johnowi Morrisonowi ( Survivor Series ). Pas stracił na rzecz Chavo Guerrero na tygodniówce ECW. Przy ringu obecny był wtedy Edge, który wykonał Speara Punkowi, a Chavo go odliczył.

Mr. Money in the Bank & World Heavyweight Champion

Wrestlemania XXIV, Walizkę Money in the Bank zdobywa CM Punk. W 2008 roku CM Punk podczas draftu wykorzystał swoją walizkę na Edgu, Po ataku Batisty, Brooks przybiegł do ringu z walizką i po wykonaniu GTS odliczył rywala, tym samym zdobywając pas WHC. Już tego samego dnia CM zmuszony był bronić pasa przeciwko JBL'owi. Punk przyjął wyzwania, a w walce JBL został odliczony przez Brooksa po GTS. CM Punk stracił pas na Unforgiven. Przed jego walką zaatakowało go Legacy, a na sam koniec Randy Orton wykonał mui Punt Kicka. Sędziowie ogłosili, że Phill nie jest zdolny do walki. Jego miejsce zajął Chris Jericho, który wygrał walką i zdobył World Heavyweight Championship. Brooks otrzymał szansę rewanżu w tygodnie później na Raw, W steel Cage matchu nie udało mu się odebrać pasa z rąk Chrisa. Po stracie pasa CM spadł do Mid Cardu. 27 października 2008 roku, W drużynie z Kofim Kingstonem pokonali Legacy ( Rhodes i Dibiase ), którym odebrali Tag Team Championship. Obaj walczyli także W teamie Batisty na Survivor Series, lecz wtedy wygrał Team Ortona. Na kolejnym Raw, podczas turnieju o pas IC CM pokonał Snitsky i Johna Morrisona, tym samym zapewniając sobie walkę o pas Intrekontynentalny. W związku z tym, Punk i Kofi stracili swoje pasy TT na rzecz The Miza i Johna Morrisona. 5 stycznia CM Punk walczył z Williamem Regalem o pas IC, walka zakończyła się DQ, ponieważ Regal uderzył sędziego. Stephanie McMahon dała jeszcze jedną szansę, lecz kolejny pojedynek z Regalem ponownie zakończył się Dyskwalifikacją. Vince McMahon, dał Brooksowi ostatnią szansę na zdobycie pasa, tym razem pokonał on Regala, a tym samym został został najmłodszym 19 Triple Crown Championem ( Zdobyte pasy IC, WHC i Tag Team ). Pas odebrał mu JBL, 9 marca na Raw. Na Wrestlemanii XXV, CM Punk wygrał ladder match o walizkę MiTB, tym samym zostając pierwszym w histori, który wygrał walizkę 2 razy z rzędu. Podczas Draftu 2009 Phiil Brooks został przeniesiony na SmackDown, gdzie rozpoczął feud z Umagą, z którym zmierzył się na Extreme Rules, walkę wygrał CM. Pod koniec najbardziej ekstremalnej gali w roku, po walce Jeffa Hardy'ego, z walizką MiTB przybiegł CM Punk i po dwukrotnym wykonaniu Go To Sleep odliczył Jeffa. CM przeszedł Heel Turn i feudował z Hardym. Brooks skutecznie bronił pasa na Raw i The Bash ( przez DQ ). Podczas feudu CM Punk używał wielu docinek w kierunku Jeffa, któremu zarzucał zażywanie narkotyków. CM uważał się za wzór dla niego żyjąc w zasadach Stright Edge. Na Night Of Champions, Jeff Hardy odzyskał pas pokonując Punka. Straight Edge Savior odzyskał pas na kolejnym PPB w walce TLC. Jeff Hardy chciał kolejnego rewanżu, CM Punk zgodził się na to, ale pod warunkiem, że jeżeli Hardy przegra opuści WWE. Brooks osiągnął swój cel pokonując Jeffa w Steel Cage Matchu, tym samym pozbywając się go z WWE. Ten Feud został uznany za feud roku i CM odebrał statuetke Slammy Awards. Po pozbyciu się Jeffa z WWE, Punk rozpoczał feud z Undertakerem. Na Smacdown, CM odklepał kiedy jego rywal zapiął Hells Gate, lecz Teddy long wznowił walkę, ponieważ wcześniej Dyrektor Generalny - Vickie Guerrero zabroniła używania tej akcji Takerowi. Po wznowieniu Brooks zmusił do poddania rywala zapinając Anaconda Vise. Feud pomiędzy nimi był dalej kontynuowany i na Hell in a Cell, CM Punk stracił pas w walce przeciwko Takerowi. CM otrzymał jeszcze jedną szansę w walce Fatal Four Way na Brigging Right z udziałem Deadmana, Batisty i Reya Mysterio, lecz pas zachował Phenom i CM został odcięty od Feudowania o pas.

Straight Edge Society(2009 - 2010)

27 listopada na SD, CM Punk przedstawił Luke Gallowsa, który miał kłopoty psychiczne. Brooks namówił go do stylu życia Straight Edge. Ten styl miał uwolnić Gallowsa od jego kłopotów. Na kolejnych odcinkach Punk uznał się za mesjasza XXI wieku. Miał od długie włosy i długą brodę. W tym wyglądzie CM bardzo przypominał Jezusa. W między czasie CM był mentorem w NXT, jego podopiecznym był Darren Young. CM namawiał go do dołączenia do S.E.S lecz Young odmówił zgolenia włosów. W kolejnym tygodniach do S.E.S dołączyła Serena, była ona tak napalona aby dołączyć do stajni, że pozwoliła zgolić sobie włosy w geście oddania Punkowi. Kolejnym członkiem został zamaskowany człowiek ( Joey Mercury ). Na Elimination Chamber podczas walki został wyeliminowany przez Reya Mysterio. Nienawiść między nimi wzrosła po tym jak Rey Mysterio uniemożliwił mu zakwalifikowanie się do walki o walizkę MiTB. W ramach zemsty, na SD kiedy córka Reya Mysterio obchodziła 9 urodziny na SD, na rampę wyszedł CM Punk, który zaczął śpiewać jej Happy Birthday. Wtedy rozpoczął się ich feud. Na Wrestlemanii XXVI odbył się Street Fight Match, jeśli wygra Punk to Rey dołączy do S.E.S. Walkę wygrał Rey Mysterio, tym samym unikając dołączenia do stajni dowodzonej przez jego rywala. Na Extreme Rules odbyła się kolejna walka pomiędzy CM Punkiem, a Reyem Mysterio. Zasada była taka, że jeśli Rey wygra, to zgoli CM Punkowi włosy. Rey przegrał to walkę, tylko i wyłącznie dzięki swojemu pomocnikowi, Ale na Over The Limit Mysterio wygrał tą walkę, która odbyła się na takich samch zasadach i pozbawił swojego wroga włosów. W kolejnych tygodniach CM nosił maskę wstydząc się, że zostały obcięte jego włosy. CM uzyskał prawo do walki o pas WHC. W Fatal Four Way matchu nie udało mu się wygrać pasa, ponieważ został zaatakowany przez Kane'a, który atakował każdego posądzając go o zabicie jego brata. 16 lipca na Smackdown, CM został zdemaskowany przez Big Showa. Na NoC S.E.S zmierzyło się z Big Showem w Handicap Matchu, na zasadach takich, że jeżeli Show wygra Joey i Gallows odchodzą z jego drużyny. Show wygrał tą walkę i S.E.S rozpadło się. Mercury został zwolniony, to samo spotkało Serenę. Gallows zbuntował się przeciwko swojemu mistrzowi, i przeszedł Face turn. Podczas jedynej walki uległ swojemu byłemu przyjacielowi i po kilku bezbarwnych miesiącach został zwolniony z WWE.
New Nexus / WWE Champion (2011)
Po gali Bragging Rights, CM Punk doznał kontuzji biodra. Brooks komentował Raw przy stoliku komentatorskim. Podczas swoich komentarzy wiele razy wyrażał się niepochlebnie o Johnie Cenie. Pewnego dnia na Raw, kiedy Cena leżał w ringu, zaatakowany przez Nexus, Do ringu wszedł CM Punk, który wykonał Cenie GTS, a następnie założył opaskę Nexusa. CM dołączył do grupy, w której przejął rządy po Wadzie Barrecie. Tydzień po dołączeniu Brooksa do Nexusa, na Raw odbyła się walka o bycie pretendentem do pasa WWE. Warunek był taki, że jeżeli Wade Barrett wygra, to CM Punk jest jego podwładnym w Nexusie, jeżeli zaś przegra, wtedy odchodzi z grupy. Podczas pojedynku pod klatkę przybiegł CM Punk. Wydawało się, że chce pomóc odnieść zwycięstwo Barrettowi, lecz odepchnął go i Wade przegrał ten pojedynek. W kolejnych tygodniach w Nexusie odbywały się inicjacje. Polegały one na wykonywaniu Poleceń Brooks, które były bardzo brutalne. Rozkazowi CM Punk sprzeciwili się Justin Gabriel i Heath Slater, którzy odeszli z Nexusa. CM Punk rozpoczał feud z Johnem Ceną. Feud dość nieoczekiwanie zakończył się na Royal Rumble, kiedy to spod ringu wyszedł Phiil i wykonał GTS Ortonowi, którego odliczył The Miz. Od tego momentu CM Punk feudował z Randym Ortonem, a Cena z The Mizem. Tego samego dnia na Royal Rumble, Brooks znakomicie radził sobie podczas Royal Rumble Matchu, do momentu kiedy do ringu wszedł John Cena. Cena wyrzucił całą grupę Nexus i tak zakończył sie występ CM Punka w RR Matchu. Na gali Elimination Chamber, Brooksowi nie udało się zdobyć Title Shota w Elimination Chamber matchu. Został on wyeliminowany przez Randyego Ortona. W kolejnych tygodniach Nexus atakował Ortona na Raw. Została zapowiedziana walka na WM pomiędzy nim, a Randym. Co tydzień na Raw odbywała się walka, w której Viper eliminował każdego członka Nexusa wykonując mu Punt Kicka w walce. Na Wrestlemanii XXVII, Randy ORton po wykonaniu RKO pokonał Philla. Ostateczny pojedynek pomiędzy tą dwójką odbył się na Extreme Rules. W Street Fight Matchu uległ on Ortonowi i porażką zakończył ich Feud. Po tej gali grupa Nexus upadła.Po serii przegrywanych feudów CM Punka, ten coraz bardziej zaczął myśleć o odejściu z WWE. Włodarze federacji zaniepokoiło to i podpushowali oni Brooksa. Na Capitol Punishment pokonał on Reya Mysterio. Tydzień później na Raw, w walce przeciwko Albertowi Del Rio i Reyowi Mysterio w walce o miano pretendenta do pasa WWE. Po wygraniu walki, pod koniec Raw, CM Punk zaingerował w pojedynek Johna Ceny, dzięki czemu R-Truth pokonał go w Tables Matchu. CM usiadł na rampie i wygłosił swoje Shotowe promo, w którym mówił min. o swoim odejściu z pasem, o tym, że ta federacja będzie lepsza kiedy Vince McMAhon umrze. Brooks został zawieszony, ale dzięki prośbie Johna Ceny został odwieszony. Na MiTB CM Punk pokonał Johna Cene, doprowadzając do jego zwolnienia z WWE oraz odchodząc z tej federacji z pasem.
2 tygodnie później na Raw Brooks powrócił do WWE z pasem. Kontynuował on feud z Johnem Ceną, który zdobył stworzony na zastępstwo pas. Nowy prezes WWE - Triple H, zarządził walkę na Summerslam pomiędzy Ceną, Punkiem o Undisputed WWE Championship. Walkę wygrał CM, ale potem do ringu wszedł Kevin Nash, który wykonał mu Jacknife Powerbomb. Po tym zajściu Alberto Del Rio wykorzystał swoją walizkę i odebrał Punkowi pas. Phill rozpoczął feud z Kevinem Nashem i Triple H, z któym zmierzył się na Night Of Champions, na zasadach takich, że jeśli CM wygra zostanie pretendentem do pasa WWE, a Triple H zrezygnuje z funkcji Mr.COO. Stright Edge Savior nie zdołał pokonać Huntera, a ten zachował swoją funkcję Mr.COO. CM otrzymał swój rewanż na Hell in a Cell, lecz w walce przeciwko Albertowi Del Rio i Johnowi Cenie nie zdołał odnieść zwycięstwa. Brooks zdobył Title Shota na pas WWE i na Survivor Series zmierzył się z Albertem Del Rio odbierając mu ten tytuł. Na gali TLC : Tables, Ladders and Chairs pokonał w Triple Threat Ladder Match'u The Miz'a i Meksykańskiego Arystokratę i obronił Mistrzostwo.

Specjalne podziękowania dla CMPunk-World

Czytaj Więcej

Pac - biografia

Pac - właściwie Benjamin Satterly, urodzony 22 sierpnia 1986 r. w Anglii. Aktualnie występuje w Dragon Gate USA i nazywany jest "The Man That Gravity Forgot". Swoją karierę wrestlerską rozpoczynał w rodzinnym kraju w federacji Indepedente Wrestling Federation.

Profesjonalna kariera

W maju 2006 r. Pac dołączył do One Pro Wrestling gdzie po wygranym Battle Royal stał się pierwszym Openweight Champion'em. Pas stracił 29 grudnia 2007 r. po przegranej z Darren'em Burridge'm.

W styczniu 2007 r. Pac gościnnie występował na tourze TNA po Portugalii, ale nie zagrzał miejsca na długo i zdecydował się na dołączenie do Ring of Honor. Jednak i w tej federacji nie szło mu najlepiej i po porażkach z Roderick'iem Strong'iem i Matt'em Sydal'em postanowił wybrać kierunek meksykański, czyli Chikare. Wystąpił tam na jednej gali gdzie przegrał fatal four way.

Ben wrócił do Europy, a dokładniej International Pro Wrestling : United Kingdom. Walczył on tam w turnieju "King of Europe Cupę, ale jego udział w nim skończył się po porażce w ćwiercfinale z Nigel'em McGuinnese'm.

Pac znów wystąpił w Chikarze, ale tym razem z lepszym skutkiem. Najpier przegrał z Ricochet'em, ale odbił to sobie pokonując Claudio Castognioli. Jego druga przygoda z tą federacją skończyła się po przegranej w 6 man elemination matchu, a PAC znów zdecydował się na występ w RoH, jednak po raz kolejny przegrał, tym razem z Daniel'em Danielson'em i Devey'em Richards'em.

Pac zmienił nickname na Jungle-Pac i dołączył do federacji Nu-Wrestling Evolution. Tam high flyer stoczył kilka walk o pasy, ale wszystkie skończyły się dla niego źle. Jego zła passa skończyła się w federacji American Wrestling Rampage, gdy wygrał z El Generico. Zdobył tam nawet pas, ale szybko go stracił.

Pro Wrestling Guerrilla (2006–2008, 2011)

17 października 2006 r. Pac zaliczył swój debiut w PWG. Debiu jak zwykle w jego przypadku był zły, ponieważ przegrał z AJ Styles'em na All Star Weekend IV. Ben miał dłuższa przerwę w występach i dlatego kolejną walkę dla federacji stoczył dopieru 24 lutego. Była to walka z Kevin'em Steen'em, którą wygrał. Dwa miesiąće później zmierzył się z El Generico o  PWG World Championship , ale przegrał ją.

W maju odbył się turniej PWG Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament, który Pac wraz z Roderick'iem Strong'iem wygrali i zostali mistrzami tag teamowymi. Pac wraz z partnerem pokonali The Havana Pitbulls i zaliczyli swoją pierwszą obronę pasów. 29 czerwca tag team miał bronić pasów tag team przeciwko Briscoes Brothers w 2 out 3 falls. Briscoes zastąpili Steen i Generico, którzy odebrali pasy zwycięzcą turnieju.

We wrześniu rozpoczął się 2007 Battle of Los Angeles Tournament, ale Pac odpadł z niego już w 2. rundzie.

Po rocznej nieobecności Pac wrócił do PWG na PWG at All Star Weekend VII. Pokonał tam wraz z Young Bucks, Steen'a i jego partnerów. Kilka dni później walczył z Chris'em Hero o pas World, ale przegrał.

23 czerwca Pac wrócił do PWG, przegrywając z Kevin'em Steen'em.

Dragon Gate (2007- do teraz)

Po swoich początkach w PWG Ben został zaproszony do udziału w Dragon Storm 2007. 15 sierpnia 2007 r. Pac pokonał Xtreme wrestling World Lightweight Championship - Dragon Kid'a. Pac wraz z innymi wrestlerami z DG odnosił wiele sukcesów i godnie reprezentował federację.

Dragon Gate USA (2010–do teraz)

Staller zadebiutował w DGUSA 5 czerwca 2010 r. i w pierwszym meczu wraz z BxB Hulk'iem pokonał Yamoto i Shingo. 20 listopada ubiegłego roku podpisał kontrakt, który zapewnił DGUSA obecność Pac'a na każdym iPPV. 30 stycznia tego roku wraz z Masato Yoshino pokonał Chuck'a Taylor'a i Johnny'ego Gargano dzięki czemu zdobył  Open the United Gate Champions.

Akcje

Finisher

British Airways (Corkscrew shooting star press)

Imploding 450° splash

Signature moves

450° splash

630° splash

Dropsault

Handspring DDT

Kilka rodzajów frankenstainerów :

Inverted

Standing

Super

Shooting star senton

Standing moonsault

Standing shooting star press

Tiger suplex

Ksywy

"The Man That Gravity Forgot"

Sukcesy

One Pro Wrestling

1PW Openweight Championship

3 Count Wrestling

3CW Heavyweight Championship

3CW North East Championship

American Wrestling Rampage

AWR No Limits Championship

Dragon Gate

Open the Brave Gate Championship

Open the Triangle Gate Championship

Open the Twin Gate Championship

Dragon Gate USA

DGUSA Open the United Gate Championship

Frontier Wrestling Alliance

FWA Flyweight Championship

Independent Wrestling Federation

IWF Tag Team Championship

Pro Wrestling Guerrilla

PWG World Tag Team Championship

Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament

Pro Wrestling Illustrated

130 miejsce w 2009 r.

SoCal Uncensored

Match of the Year (2006) vs. El Generico

westside Xtreme wrestling

wXw World Lightweight Championship

Wrestle Zone Wrestling

wZw Zero-G Championship

Czytaj Więcej

Tyson Kidd - Biografia

Podstawowe dane:

Naprawdę nazywa się Theodore James Wilson, urodził się 11 lipca 1980 i pochodzi z Kanady.  Mierzy 178 centymetrów waży 90 kilo. Trenowali go Brittish Bulldog, Stu i Bret Hartowie. Debiutował w 1995 roku, a prywatnie jest chłopakiem Natalyi.

Pierwsze kroki:

Odbywał szkolenie w Calgary pod okiem Stu Harta, później jego mentorem stał się Tokio Joe który w późniejszych czasach zapewnił mu kontrakt w NJPW i Anglii. Pierwszą walkę stoczył w Stampede Wrestling w wieku 15 lat. Co ciekawe rok później wziął udział w walce otwarcia house show WWF gdzie z Andrewem Picarniciem walczył z Teddym Hartem i Harrym Smithem. W następnym roku zaczął się szkolić pod okiem Breta Harta

Podróże po świecie i powrót do korzeni:

W kwietniu 2002 dostał szansę walk w Japonii, brał udział w 2003 Best of the Juniors NJPW,rok później walczył też w Anglii. Wkrótce powrócił do Wrestling Stampede gdzie był nazywany Stampede Kidem, w lutym 2004 został tag team championem, osiem miesięcy później zdobył Mid Heavyweight Championship pokonując Duke Dorango.  9 lutego 2007 obronił zdobytego 4 miesiące wcześniej tytułu tag-team. Była to jego ostatnia walka, angażował się też w promowanie młodych zawodników.

WWE:

W listopadzie 2006 po otrzymaniu dobrej opinii od Billa DeMotta trafił do WWE, a konkretniej do rozwojówki Deep Southern Wrestling, gdzie poznał Natalię Neidhart, potem przeniósł się do Florida Championship Wrestling i z DH Smithem, Natalyą, Teddym Hartem i Tedem DiBiasem stworzyli stajnię Next Generation Hart Foundation. 1 grudnia 2007 zdobył FCW Heavyweight Championship pokonując w Ladders Matchu Afę Jr. Stracił go 17 dni później na rzecz DiBiase. W połowie 2008 znów zaczął tworzyć Team z DH Smithem i 30 października zdobyli tytuły tag teamowe. Odebrali je im Tyler Reks i Johnny Curtis.
  W telewizji w WWE zadebiutował 10 lutego 2009 na ECW pokonał lokalnego jobbera Bao Nyugena, managerowała Tysonowi Natalia mimo że ona należała do Smackdown. 12 maja 2009 walkę Kidda z Finlayem przerwał Smith. Wraz z Neidhart i Tysonem utworzyli Hart Trilogy którą zmieniono później na Hart Dynasty, 29 czerwca już byli zawodnikami Smackdown. Zaczęli feud z Cryme Time trwający od lipca do paźdxiernika. Na Bragging Rights w 7 vs 7 eilimnation matchu byli członkami Teamu Smackdown i zdobyli puchar. 25 grudnia 2009 dostali title shota na Tag Team Titles ale przegrali z D-Generation X. Później mieli krótki feud z Khalim i Mattem Hardym. Przeszli faceturn na Wrestlemanii XXVI pomagając Bretowi Hartowi pokonać Vince McMahona a następnej nocy pokonali ShowMiz i zdobyli Unfield Tag Team Titles, po Sharpshooterze od Tysona. Przeniesiono ich na RAW, gdzie w pierwszej walce po kilku sekundach pokonał Miza i zdobył title shot dla Breta Harta na US Championship, a na Over The Limit zachowali tytuły przeciwko Mizowi i Chrisowi Jericho. Następnej nocy zaatakowali ich The Usos. Na Fatal 4 Way pokonali ich w 6 Mixed Tag Team Match gdzie Natalya przypięła Taminę, tytuły zachowali też na ich rzecz na Money in The Bank, stracili je dopiero na rzecz Drewa McIntyre i Codiego Rhodesa. Po nieudanej próbie zdobycia tytułów zaczęli feudować ze sobą powodem tego był atak Kidda na Smitha podczas walki przeciw Nexus. W następnym tygodniu Tyson przegrał kwalifikacyjną walkę do King of The Ring. Na WWE Superstars w walce pomiędzy dwoma byłymi partnerami górą był DH który chciał zgody ale Kidd uderzył go w twarz. Na następnym RAW pokonał Smitha i zyskał ochroniarza- Jacksona Andrewsa jednak współpraca nie trwała długo. 26 kwietnia 2011 w Drafcie uzupełniającym trafił na Smackdown i swą pierwszą walkę przegrał z Sin Carą. Na WWE Superstars miał pięciu róźnych managerów: Michaela Hayesa, Armando Estradę, Matta Strikera, Vickie Guerrero i JTG. Zaczął siebie ogłaszać człowiekiem z 1001 managerów.

Charakterystyczne akcje:

Swining Fisherman Suplex
Sharpshooter
____________________
Spingboard Elbow Drop
Hurricanrana
Slingshot Leg Drop
Code Blue

Osiągnięcia:

 FCW Florida Tag Team Championship z DH Smithem
 FCW Southern Heavyweight Title
WWE Unfield Tag Team Titles zz DH Smithem

Czytaj Więcej

Biografia Rhino

                                                                     

Krótko o nim

Naprawdę nazywa się Terrance Gerin, urodził się 7 października 1975, a występuje pod pseudonimem Rhino/Rhyno. Mierzy on 188 cm a waży 120 kilogramów, urodził się i mieszka w Detroit, jest Kanadyjczykiem. Pierwsze nauki pobierał od Scotta D'Amore, Mickeya Doyle i Douga Chelavieira. Debiutował w 1994 roku.  

Początki kariery/CWA

Jako zapaśnik trenował pod okiem Scotta D'Amore w szkole Can-Arm Wrestling w Windsor. Debiutował w niezależnym obwodzie jako Terry Richards, i wystąpił nawet na jednym z RAW w listopadzie 1995 przegrywając z Henrym O.Godwinnem. Zaczął się nazywać Rhino Richards i założył stajnię Thug Life w której występował z tak znanymi później wrestlerami jak Edge czy też Christian. Później przeszedł do Catch Wrestling Assocation gdzie wraz z XL Legenda wygrali CWA Tag Team Titles. Nie utrzymali ich długo bo Rhino przeszedł do ECW.

ECW

Zadebiutował jako Rhino i szybko zakolegował się z Victory Jackiem i Stevem Corino. Z tym ostatnim próbował zdobyć ECW Tag-Team Titles na Anarchy Rulz ale przegrali. Potem feudował z Sandmanem a na November to Remember wraz z Impact Players pokonali Dreamera, Sandmana i Ravena. 12 marca 200 przegrał z Super Crazym o Television Title jednak ponad miesiąc później wygrał go pokonując Tajiriego. Odnosił kolejne zwycięstwa podczas feudu z Sandmanem. Było to na Hardcore Heaven kiedy to wykonał Piledriver żonie rywala i jego lokajowi któremu na Heatware (również zwycięstwo) próbował wsadzić głowę do WC. 7 stycznia 2001 zdobył ECW World Heavyweight Championship pokonując w squashu nikogo innego jak Sandmana, który wcześniej wygrał go od Steve Corino. Był ostatnim ECW WHC w orginalnym ECW. 

WWE/F 

Gdy zamknięto ECW Rhino podpisał kontrakt z WWF, debiutując 19 marca 2011 na RAW jako kolega Edga i Christiana jako heel. Wydatnie przyczynił się do zwycięstwa E&C na WM X-Seven w Triple Threat TLC Tag Team Matchu o pasy Tag-Team (mimo wszystko z każdej strony ktoś zainterweniował: Spike Dudley i Lita) wykonał The Gore na Dudleyzach i na Licie(!)  Wraz z E&C i Kurtem Angle stworzyli Team RECK, wszyscy walczyli w KOTR 2001, Rhino został wyeliminowany przez Edga który wygrał. 9 lipca dołączył do Team ECW które założył Paul Heyman i zawarli sojusz z WCW (Invasion) jako członek tegoż sojuszu zaczął feudować z Chrisem Jericho, a 23 września zdobył WCW United States Title na Unforgiven wygrywając z Tajirim. Tytuł stracił na rzecz Angle, a sam doznał kontuzji. Pojawił się dopiero po 17 miesiącach 27 lutego 2003, przeszedł face turn i założył tag-team z innym Kanadyjczykiem Chrisem Benoitem. Na Wrestlemanii XIX wzięli udział w Triple Threat Tag Team Matchu z Team Angle i Los Guerreros ale przegrali. Teamowali do lipca 2003 kiedy Gerin przeszedł heel turn opuszczając Benoita. Do końca roku próbował zdobyć pas Stanów Zjednoczonych ale bez powodzenia. W marcu 2004 przeszedł w Drafcie na RAW i dostał Title Shota na pas WHC przeciwko Benoitowi jednak nie udało się wygrać. Przeszedł face turn i założył Tag Team z Tajirim. Został zwolniony 9 kwietnia 2005 roku z powodu kłótni z żoną na Wrestlemania After Party. Zwolniono wtedy też Matta Hardy'ego. Ostatnią walkę stoczył na One Night Stand 12 czerwca z Sabu. Fani skandowali ,,You are fired"

TNA 

Po krótkim błąkaniu się w niezależnym obwodzie zadebiutował w TNA jako Rhino, debiut miał na No Surrender wykonując The Gore Ravenowi (NWA Heavyweight Champion) który walczył z Abyssem. W ten sposób od razu został heelem i dołączył do Planet Jarrett. Doszło też do walki gdzie wraz z Jarrettem podejmowali Ravena i Sabu na Sacrifice. Podczas preshowu Larry Zbyszko poinformował że jeżeli ktoś osiągnie pinfall na Ravenie dostanie title shot a jego partner nie może mieć do końca roku. Podczas walki do TNA powrócił Jeff Hardy zaatakował Jarretta i umożliwił wykonanie The Gore przez Terrego na Ravenie i ten dostał title shota. Na Unbreakable mimo interwencji J.J Raven zachował tytuł po Even DDT Flow. Z kolei Rhino podejmował Hardy'ego 1 października, wynik no-contest z powodu interwencji Abyssa i Sabu. Bound of Glory było dla niego udaną galą. Wygrał Monster Ball Match i 10-man Gauntlet Match o miano osoby która podejmie J.J o NWA WHC po Kevinie Nashu. Jednak Diesel doznał kontuzji. Rhino zaś zdobył tytuł który stracił na rzecz poprzedniego posiadacza 3 listopada. Niedługo później federacja przed Turning Pool zaczęła puszczać jego proma, jednak przegrał dzięki interwencji Team Canada. Nie zdążył się z nimi rozprawić bo zaczął feudować z Abyssem, który wykonał mu Black Hole Slam na krzesło a Rhino zrewanżował się The Gore przez ścianę. Dołączył do Teamu Stinga na Lockdown, przyznał też że WWE zaoferowało mu kontrakt w nowym ECW. Ten jednak odmówił i... zaczął feudować z federacją krytykując ECW i mówiąc że sam posiada ten tytuł i publicznie spalił replikę. Później miał spór z Montym Brownem i Samoą Joe. Póżniej miał feud z Christianem Cagem (szczegóły feudu w jego biografii). Kolejny spór miał z AJ Stylesem min. na Turning Point i na Final Resolution(wielokrotnie przegrywając). Ostatnie słowo należało do niego i wygrał na Elevation X Matchu. Na Lockdown był w drużynie Kurta Angle przeciwko teamowi Christiana- wygrał team Kurta. Później walczył z Christopherem Danielsem i Jamesem Stormem, ten drugi feud miał tło alkoholiczne i Terence przegrywał na Victory Road i Hard Justice. Wygrał też na No Surrender i zaczął feud z Ravenem. Na Bound of Glory wziął udział w Monster Ball Matchu, wyznaczony był do bycia w Teamie Abyssa na Turning Pool ale doznał kontuzji. Przez ten czas Storm rozpowszechniał plotki o jego alkoholiźmie. Powrócił na Against All Odds gdzie przeszkodził Stormowi pokonać Erica Younga, na Destination X pokonał Storma w Elevation X, później był partnerem Christiana. Po rozwiązaniu teamu miał mało istotne feudy z Sheikiem i Cute Cip. 20 listopada zaatakował Main Event Mafię, a podczas title shotu na Genesis uległ Stingowi. Na Lockdown pre-show pomógł Ericowi Youngowi i powiedział że od dziś szkoli Jesse Neala. Jednak nauką podopiecznego był sfrustrowany i 13 sierpnia podczas tag-team matchu przeszedł heel turn. Następnie zaczął feudować z nową gwiazdą Bobbym Lashleyem. Na No Surrender przegrał. 5 listopada na Impact! Team 3D przeszedł heel turn i na Turning Pool oni i Rhino pokonali Matta Morgana, Hernandeza i D'Angelo Dinero po Thee Gore. Dwa tygodnie później heel turn przeszedł też Neal i dołączył do nich, tak jak do ich rywali Suicide. Na Final Resolution wygrali face'owie. Następnie dołączył do ECW Originals i wdali się w feud z Fortune. Na No Surrender Abyss pokonał Rhino w Falls Count Anywhere. Na Turning Pool z federacji odszedł Sabu. Zaś Rhino przegrywał, najpierw z Dreamerem w Street Fight Matchu a później z Van Damem w First Blood na Final Resolution. Jego kontrakt z TNA się skończył. Po odejściu walczył w JCW a ostatnio zadebiutował w ROH jako ochroniarz Prince Nany. Na ROH PPV przegrał z Homicide.

Akcje

Finishery:
The Gore
Rhino Driver (Spike Piledriver)
Standardowe akcje:
 Bear Hug
Flapjack
Fireman's Carry
Side Belly to Belly Suplex
Sharpshooter
Spinning Spinebuster.

Czytaj Więcej

Eddie Guerrero - Biografia by Sindorei

Eduardo Gory Guerrero, znany jako Eddie Guerrero (ur. 9 października 1967, zm. 13 listopada 2005 w Minneapolis) Eddie był meksykańskim wrestlerem.

2000
Eddie i inni wrestlerzy, którzy z nim odeszli z WCW zadebiutowali w WWF na gali RAW 31 stycznia , jako grupa The Radicalz i wmieszali się w walkę New Age Outlaws. Niemal od razu po dobrym debiucie, Eddie złamał kostkę i pauzował przez dwa miesiące. Po powrocie, Eddie flirtował z Chyną i załozyli tag team o nazwie " Mamacita " Oboje znakomicie rozumieli się zarówno w ringu jak i poza nim. Przez Chynę, Eddie feudował z takimi gwiazdami jak Kurt Angle, Chris Jericho, czy Triple H'em, przez jego typowy charakter. W międzyczasie przeszedł również face turn, przez co dostał dość spory push i nieco później - tittle shot. na gali SummerSlam Chyna wraz z Eddim pokonała Val'a Venis'a i Trish Stratus w Mixed tag team match'u i zdobyła pas Interkontynentalny ( została pierwszą kobietą, która zdobyła ten tytuł ). Eddie był z niej bardzo dumny i ukrywał przed nią chęć zdobycia tego tytułu. Nadszedł czas na turniej King of The Ring. Eddie w pierwszej rundzie pokonał Matt'a Hardy'ego, Chyna zaś The Godfather'a i pechowo natrafili na siebie w drugiej rundzie turnieju. Pojedynek wygrał Eddie i Chyna była na niego wściekła, do czasu kiedy Eddie podarował jej pieska. Niedługo potem Eddie z Chyną zaczęli prowadzić ze sobą krótki feud. na RAW doszło do starcia Eddie vs Chyna (c) vs Kurt Angle o pas Interkontynentalny. Eddie " przypadkowo " odliczył Chynę, jeszcze bardziej ją rozwścieczając. Po dwóch miesiącach Eddie zreaktywował stajnie The Radicalz, która na gali Survivour Series która zdołała pokonać DX. Co ciekawe, Chyna zaczęła flirtować z Triple H'em nie tylko w ringu, ale też poza nim. Przez krótki okres czasu była również członkinią DX. The Radicalz byli na fali, wygrywali praktycznie wszystko co mogli. Pokonali też Hardy Boys'ów i to była ich ostatnia wspólna walka.

2001
Na początku roku, Eddie rozpoczął feud z Test'em, zdobywając po raz drugi pas European Championship na gali WrestleMania X-Seven z pomocą Saturna i Deana Malenko. Niedługo potem Eddie opuścił Radicalz i dołączył do Lity i Hardy Boyz'ów. Vince widział, że Eddie ma problemy z alkoholem i w maju wysłał go na kurację odwykową. W storyline kontuzjował kolano. Eddie powrócił w październiku, jednak 9 listopada został złapany za jazdę pod wpływem alkoholu, a trzy dni później został zwolniony z federacji.

2002
Eddie kilkakrotnie występował gościnnie w federacjach niezależnych takich jak World Wrestling All-Stars, IWA Mid-South oraz Ring of Honor. W marcu 2002 roku został ponownie zatrudniony przez WWE, jednak przed powrotem do federacji musiał wypełnić wszystkie zobowiązania innych federacji. 19 kwietnia 2002 roku Eddie walczył z CM Punkiem i Coltem Cabana w Dayton, Ohio. Tydzień później, 27 kwietnia wspólnie z The Amazing Redem pokonali zespół The S.A.T. na gali zadedykowanej Eddiemu - A Night of Appreciation. Pierwszego kwietnia, dość nieoczekiwanie powrócił na gale RAW atakując Rob Van Dama, i tworząc Tag Team z Chrisem Benoit. Prowadził dość długi feud z RVD i zdobył pas Interkontynentalny. Miesiąc później w Ladder Match'u RVD zdołał pokonać Eddiego i odzyskał pas. Eddie skończył feud z Robem i zaczął feudować z The Rockiem. Ich feud trwał zaledwie kilka tygodni. Pierwszego sierpnia Guerrero i Benoit zostali przeniesieni na gale Smackdown. Chris Benoit rozpoczął program z Kurtem Angle, a Eddue Guerrero ze swoim bratankiem - Chavo Guerrero, z którym stworzył Tag Team Los Guerreros. Zmierzyli się oni przeciwko Kurt'owi Angle i Chris'em Benoit o pas tag teamowy, jednak przegrali. Na Vengeance zmierzył się wraz z Chrisem Benoit przeciwko The Dudley Boyz, jednak przegrali, po czym zaczęli swój feud.

2003
Chavo doznał kontuzji bicepsa i Eddie musiał znaleźć nowego tag team partnera, którym okazał się... Tajiri! Zdobyli oni pasy tag teamowe na Judgment Day, jednak dość krótko byli sojusznikami. Eddie odwrócił się od Tajiriego i zaatakował go. Krótko potem, Eddie wygrał turniej o pas US w walce przeciwko Chris'owi Benoit. Następnie bronił go przed prawie całym rosterem SmackDown. Na SummerSlam zdołał pokonać Tajiriego i Chris'a Benoit i nadal trzymał tytuł. Dopiero na gali No Mercy Eddie musiał uznać wyższość rywala - przegrywając z Big Show'em. Eddie znów walczył głównie w walkach tag team'owych z Chavo.

2004
Problemem stało się to, że Eddie przeszedł face turn, a Chavo był heelem, przez co pokłócili się dwa tygodnie przed Royal Rumble. Na tej gali obaj zawodnicy stanęli między sobą w ringu - Eddie zwyciężył. Co ciekawe, na tej gali walczył dwa razy. w walce przeciwko Chavo i w piętnastoosobowym Battle Royal'u brandu SmackDown znów wygrywając. Nadszedł czas na galę No Way Out. Eddie stoczył walkę życia, pokonując Brocka Lesnara ( z sporą pomocą Goldberga ) i wygrywając pas WWE. na WrestleManii XX Eddie pokonał Kurt'a Angle i zatrzymał swój pas. Po tej gali Eddie podszedł do celebrującego Chrisa Benoit i celebrowali aż do końca gali. Eddie stracił pas dopiero po 133 dniach w walce z JBL'emna gali Great American Bash. Zaczęli feudować, jednak JBL wyszedł z tego feudu jako zwycięzca. Brutalnie pobił Eddiego. Tydzień później zdenerwowany Eddie wkradł się do limuzyny JBL'a po czym wjeżdżał nim w co się dało. Eddie jednak został kontuzjowany i pauzował ponad trzy miesiące. Następnie walczył na galach PPV i tygodniówkach pokonując większość rywali, jednak żadna walk w tym roku nie była już stoczona o jakikolwiek pas. Na Survivour Series doszło do starcia Team Guerrero vs Team Angle. Zwyciężyła drużyna Guerrero, po tym jak Eddie wykonał Frog Splash'a.

2005
Na gali Royal Rumble Eddie wszedł z numerem pierwszym i odpadł po 28 minutach walki, wyeliminowany przez Edge'a. Następnie wraz z Rey'em Mysterio założył tag team, który na No Way Out zdołał pokonać Basham Brothers i zdobyli oni pasy tag teamowe. Niedługo potem, bo dwa tygodnie po gali Eddie wraz z Rey'em zmierzyli się przeciwko MNM. Na początku Rey odpadł kilka dobrych ciosów, po czym chciał się zmienić z Eddim, bo był wykończony. Eddie popatrzał na Rey'a, wysunął rękę przed Rey'a, Mysterio chciał dotknąć Eddiego, jednak ten wysunął rękę i poszedł z areny. Zmierzyli się oni na WrestleManii 21 ( co ciekawe, byli posiadaczami pasów tag teamowch ) jednak walkę wygrał Rey. Eddie rozpoczął storyline, według którego był ojcem Dominicka ( syna Rey'a ). Zdesperowany Rey płakał w ringu a Dominick się od niego odwrócił. Nastepnie stoczył pojedynek z Chrisem Benoit i wygrał, po czym szybko opuścił ring. Na tygodniówkach królował, jednak na galach PPV musiał uznać wyższość rywalowi ( głównie był to Rey Mysterio ). Pod koniec roku Eddie przeszedł face turn, w przedostatniej walce w jego życiu w walce tag teamowej z Batistą przeciwko MNM. 11 listopadapóźniej pokonał Mr. Kennedy'ego w walce o miejsce w teamie SmackDown na Survivour Series. Dwa dni później Eddie zmarł na zawał w pokoju hotelowym mając 38 lat. Co ciekawe, 18 listopada miał zdobyć pas World Heavyweight Championship ( przyznała to Stephanie w wywiadzie )

2006
Na początku roku została wydana płyta z biografią Eddiego zatytuowana " Cheating Death, Stealing Life: The Eddie Guerrero Story ". Pierwszego kwietnia został wprowadzony do WWE Hall of Fame.

Czytaj Więcej

John Morrison - Biografia

John Randall Hennigan, znany lepiej jako John Morrison lub Johnny Nitro. Urodzony 3 Października 1979 w Los Angeles, California. Obecnie występujący w World Wrestling Entertainment.

Początki z Wrestlingiem/Tough Enough

John przed wrestlingiem uczył się na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis na wydziałach Biologii i filmu. Po podjęciu decyzji zdecydował rozpocząć swoją karierę. Najpierw uczęszczał do Supreme Pro Wrestling w Sacramento, nie został przyjęty do Tough Enough 2, lecz udało mu się dostać do Tough Enough 3 w 2003 roku.  Program wygrał razem z Matt'em Cappotelli'm. Za zwycięstwo dostał otrzymał kontrakt z rozwojówką World Wrestling Entertainment Ohio Valley Wrestling. W WWE Hennigan w zadebiutował Bar Boom Brawl Match'u na Vegeance 2003. 

World Wrestling Entertainemnt

John zadebiutował na Raw 1 Marca 2004 roku pod nazwą ringową "Johnny Blaze". Otrzymał taki gimmick, gdyż był asystentem GM'a Raw Eric'a Bischoff'a. W następnym tygodniu jego nazwa została zmieniona na "Johnny Spade", jednak już po trzech tygodniach znany był jako "Johnny Nitro". Ten Ring Name był odniesieniem do Monday Night Nitro WCW na której pracował Eric Bischoff. W czerwcu przegrał walkę z Eugene przez co musiał opuścić federację i został ponownie wysłany do OVW.

MNM i Intercontinental Champion(2004-2007)

Po powrocie do OVW został wprowadzony w spór z Matte'm Cappotelli'm. Do feudu została wprowadzona też Melina jako była dziewczyna Johnny'ego. Później dołączył do nich Joey Mercury i tak oto powstała stajnia MNM. W OVW walczyli około roku, zdobywać raz Southern Tag Team Championship. W kwietniu 2005 zostali przeniesieni na SmackDown! do głównego rosteru.

W swojej pierwszej walce pokonali Rey'a Mysterio i Eddie'go Guerrero zostając nowymi Mistrzami Tag-Teamów. Trzymali pasy przez trzy miesiące, lecz stracili je na Armageddon na rzecz Batisty i Rey'a Mysterio. Dzięki pomocy Mark'a Henry'ego w rewanżu ponownie zostali Mistrzami. Wkrótce zaczeli rywalizacje z Paul'em London'em i Brian'em Kendrick, która trwała trzy miesiące. W końcu kiedy na Judgement Day przegrali i stracili swoje pasy co doprowadziło do końca ich teamu. Następnie GM Teddy Long zwolnił Nitro i Meline. Tydzień później zadebiutował na Raw, ale przegrał z WWE Championem John'em Ceną. Szybko został wprowadzony do feudu o pas IC, pas zdobył na Vegeance pokonując Shelton'a Benjamin'a i Carlito w Triple Threat Matchu. Johnny trzymał pas przez cztery miesiące, sracił go z Jeff'em Hardy'm na Raw 2 Października. W Listopadzie ponownie stał się Mistrzem, gdy Bischoff wznowił walkę a Hennigan przegrał ją przez dyskwalifikację. W następnym tygodniu Jeff ponownie zdobył tytuł.

W Listopadzie MNM rozpoczęło feud z Hardyz, przegrali jednak na Armageddon, tam też kontuzje złapał Joey Mercury w Fatal 4 Way Ladder Matchu. Na Royal Rumble odniesli kolejną porażkę z braćmi Hardys. Na No Way Out ponownie przegrali i to zakończyło ich feud.

ECW/Tag-Team z The Miz'em

W kwietniu Johnny został przedraftowany na ECW, zadebiutował 19 Czerwca pokonując Nunzio. Na Night of Champions wziął udział w walce o ECW Championship zastępując Chris'a Benoit. Pokonał CM Punk'a i został nowym Mistrzem. Kilka tygodni po zdobyciu tytułu jego Ring Name został zmieniony na John Morrison. Po pokonaniu CM Punk'a ponownie na Great American Bash zaczął brać udział w "15 Minutes of Fame", czyli jeśli jakiś wrestler pokona John'a wciągu 15 minut dostanie Title Shot'a. Pierwszy był CM Punk, który ustanowił ich walkę na Summerslam. Morrison wygrał niezgodnie z przepisami, w następnym tygodniu Punk ponownie stał się pretendentem. Tym razem CM zdobył pas a John'a zawieszono na okres 30 dni. Po powrocie walczył z The Miz'em o pretendenta.

Mimo rywalizacji pomiędzy John'em a Miz'em, zostali oni umieszczeni w walce o pasy Tag Teamowe przeciwko MVP i Matt'owi Hardy'emu. Na Survivors Series obaj przegrali w Triple Threat Matchu z Mistrzem CM Punk'iem o pas ECW. W lutym 2008 mieli streaming o nazwie Dirt Sheet w którym wyśmiewali się z innych zapaśników i znanych gwiazd. Team wielokrotnie bronił tytuł aż do Great American Bash, gdzie w Fatal 4 Way Tag Team Matchu stracili pasy na rzecz Jesse'go i Festus'a. Wkrótce rozpoczęli feud z Cryme Tyme, zmierzyli się z nimi na Cyber Sunday, kiedy to zostali wygrali głosowanie widzów. Po wygraniu Slammy Award za najlepszy Tag-Team roku zostali Mistrzami pokonując CM Punk'a i Kofi'ego Kingston'a. Następnie mieli feud z The Colons(Carlito i Primo Colon) panującymi Mistrzami Tag Teamów. Jedni i drudzy broni swoich tytułów, ich feud zakończył się Lumberjack Unified TT Championship Match'em na Wrestlemanii XXV. Carlito i Primo wygrali pojedynek.

Kariera solowa(2009-obecnie)

15 Kwietnia John Morrison został przedraftowany na SmackDown! w Supplemental Drafcie, w dniu 17 kwietnia pokonał R-Truth'a. 1 Maja przeszedł Face Turn, 31 lipca miał szansę na zdobycie World Heavyweight Championship, Mistrzem był wtedy Jeff Hardy, lecz przegrał. 4 Września na SmackDown! pokonał Rey'a Mysterio i trzeci raz w karierze został Mistrzem IC. Następnie rozpoczął feud z Dolph'em Ziggler'em co doprowadziło do ich walki na Hell in a Cell, gdzie Morrison wygrał. Na PPV TLC : Tables, Ladders, Chairs stracił swój tytuł na rzecz Drew McIntyre'a. 

W 2010 roku John stworzył Tag Team z R-Truth'em, zdobył też miejsce w Elimination Chamber Matchu o World Heavyweight Championship, lecz przegrał. Nastepnie razem ze swoim Tag partnerem pokonali Cryme Tyme oraz Hart Dynasty i zapewnili sobie walke na Wrestlemanii XXVI z ShoMiz o pasy Tag-Teamowe. Niestety odniesli porażkę.

W dniu 26 kwietnia Morrison został przedraftowany na Raw, na tej samej gali został pokonany przez Jack'a Swagger'a. Jeszcze w tym samym tygodniu przegrał swoją ostatnią walkę na SmackDown! z Cody'm Rhodes'em. Był też mentorem Eli'ego Cottonwood'a, ten jednak został wyeliminowany 27 Lipca.

Następnie John wziął udział w walce Team WWE vs Nexus na Summerslam, gdzie drużyna w której się znajdował odniosła zwycięstwo. Na Survivor Series przegrał z Sheamus'em, w listopadzie Morrison wszedł do turnieju King of the Ring, pokonał Tyson'a Kidd'a, Cody'ego Rhodes'a oraz Alberto Del Rio, niestety w finale poniósł klęske z Sheamus'em. Obaj zmierzyli się na PPV TLC : Tables, Ladders and Chairs, gdzie pokonał Celtic Warrior'a i stał się pretendentem do WWE Championship. Na Raw 3 stycznia przegrał z Mistrzem The Miz'em w Falls Count Anywhere Matchu. W dniu 20 lutego wziął udział w Elimination Chamber Matchu, został jednak wyeliminowany przez CM Punk'a. Na Wrestlemanii XXVII, Morrison wziął udział w 3 on 3 Mixed Tag Team Match'u, John był w Teamie z Trish Stratus oraz Snooki. Pokonali oni Dolph'a Ziggler'a oraz Lay-Cool. Na Raw JoMo wziął udział w Five-Man Gauntlet Matchu o pretendenta do WWE Championship, został jednak wyeliminowany przez R-Trutha z którym tydzień później wygrał i zajął jego miejsce na Extreme Rules. Na tym PPV R-Truth zainterweniował i przeszkodził Morrison'owi wygrać tą walkę, na następnym Raw został zaatakowany przez niego ponownie przez co musiał przejść operację.

Finishery

Running Knee Smash

Starship Pain

Menadżerowie

Melina

Jillian Hall

Bella Twins

Nikki Bella

Osiągnięcia

Ohio Valley Wrestling

OVW Southern Tag Team Championship - 1 raz z Joey Mercury

Pro Wrestling Illustrated

PWI Most Improved Wrestler Roku(2009)

PWI Tag Team Roku (2005) z Joey Mercury

PWI uznało go za 27 najlepszego wrestlera z 500 w 2009 roku

World Wrestling Entertainment

ECW Championship - 1 raz

World Tag Team Championship - 1 raz z The Miz

WWE Intercontinental Championship - 3 razy

WWE Tag Team Championship - 4 razy z Joey Mercury(3) i The Miz (1)

Slammy Award - Tag Team Roku 2008

Slammy Award dla najlepszego WWE.Com Exclusive 2008 - 1 raz z The Miz

WWE Tough Enough III z Matt Cappotelli 

Newsletter Wrestling Observer

Tag Team Roku(2008) - The Miz

Czytaj Więcej